Dit is mijn leven niet

De wereld draait,
mijn hart dat spint.
Is dit soms waar het leven begint?

Ik zie stippen voor mijn ogen,
ik voel de wind die waait.
Is het de ziel of is het de geest
die mij zo zachtjes paait?

Ik zie dingen die er niet zijn,
ik hoor stemmen die niet bestaan.
Daardoor doe ik dingen
die mijn familie pijn hebben gedaan.

Als een tijger kruip ik rond,
op handen en voeten over de grond.
Ik kraai, ik spin, ik snauw.
“Bel de huisarts,” zegt mama gauw.

Het gaat niet goed,
hun verdriet voel ik niet.
Het enige wat ik ervaar
zijn dingen die een ander niet ziet.

De tijd tikt langzaam voort,
de dagen vallen weg.
Het leven lijkt een rollercoaster,
een rit zonder uitleg.

Langzaam keren mijn voeten terug op aarde,
langzaam zie ik weer wat werkelijk bestaat.
Had ik maar kunnen voorkomen
dat mijn familie door dit alles gaat.

Nu gaat het goed,
ik ben weer terug.
Na veel strijd en medicatie
vind ik voorzichtig mijn weg terug.

Ik werk, ik leef, ik ga weer door,
toch is er nog steeds een donkere stem die ik hoor.
Met intens verdriet
fluister ik soms stil:

Dit is mijn leven niet.